“ขอใช้แรงแลกเงิน” หนุ่มบุรีรัมย์ตกงาน ไร้เงิน ไร้ที่พัก ไม่ขอรับบริจาค(มีคลิป)

15 ก.ย. 2563 เวลา 3:00 น.

“ขอใช้แรงแลกเงิน” หนุ่มบุรีรัมย์ตกงาน ไร้เงิน ไร้ที่พัก ปั่นจักรยานจากจ.สระบุรี มุ่งหน้าบ้านเกิด จ.บุรีรัมย์ ไม่ขอรับบริจาคแต่ขอใช้แรงแลกเงิน

ผู้สื่อข่าวประจำ จ.ปราจีนบุรี พบหนุ่มใหญ่วัยกลางคนปั่นจักรยานสองล้อแบบของเด็กอยู่บนถนนสาย 304 กบินทร์บุรี - นครราชสีมา อ.นาดี จ.ปราจีนบุรี ท่ามกลางอากาศร้อนจัดเหงื่อไหลท่วมตัว ที่ท้ายรถจักรยานมีกล่องพลาสติกสีดำบรรทุกมาด้วย ตระแกรงหน้ารถมีถุงผ้าสีดำใส่มา

จากการสอบถามชายหนุ่มคนดังกล่าว บอกว่าปั่นจักรยานมาจากสระบุรีเมื่อ 3 วันที่แล้ว จุดหมายปลายทางคือ จ.บุรีรัมย์ เมื่อ 2 อาทิตย์ที่ผ่านมาได้ไปทำงานที่ จ.สระบุรี ก่อนหน้านี้ในหมู่บ้าน มีร้านค้าพ่อค้าตลาดนัดเร่ ไปตั้งร้านค้าขายของทุกอย่าง 20 บาทในหมู่บ้าน โดยได้เห็นทางเจ้าของร้านเขียนป้ายว่ารับสมัครคนช่วยขายของจึงสอบถาม และได้สมัครเป็นคนช่วยขายของพร้อมกับไปอยู่กับเจ้านายจ้างที่สระบุรี ได้รับค้าจ้างรายวันและเบิกเงินค่าแรงล่วงหน้า

ซึ่งทางนายจ้างให้เบิก ต่อมารถบรรทุกของนายจ้างเกิดอุบัติเหตุ ไม่ได้ออกขายของตามตลาดนัด เมื่องานไม่มีก็ขอนายจ้างกลับบ้านและรับปากจะใช้หนี้คืน ถ้าได้งานทำ หนุ่มใหญ่บอกว่าตอนนี้หิวน้ำอยากขอน้ำกินและยังไม่ได้ข้าว ผู้สื่อข่าวจึงเอาน้ำให้ 1 ขวดและจะพาไปกินข้าวที่ร้านค้าริมทางข้างหน้า

ทราบชื่อชื่อนายสมศักดิ์ เงางาม อายุ 55 ปีอยู่ ต.เมืองไผ่ อ.หนองกี่ จ.บุรีรัมย์ นายสมศักดิ์ กล่าวว่า ตอนแรกคิดว่าจะปั่นจักรยานกลับบุรีรัมย์ โดยปั่นมาตามถนนสาย 304 มุ่งหน้าเข้า อ.ปักธงชัยจ.นครราชสีมา และจะมุ่งหน้าเข้าบุรีรัมย์ต่อไปแต่เมื่อปั่นมาถึงทางขึ้นเขาช่วงบ้านทุ่งโพธิ อ. นาดี จ.ปราจีนบุรี ข้างหน้าจะเป็นทางขึ้นเขาคงยากต่อการปั่นจักรยานขึ้นภูเขาและที่สำคัญ รถบรรทุกเยอะเป็นทางด่วนและคับแคบ จึงเปลี่ยนย้อนกลับมาเพื่อที่จะไปทาง จ.สระแก้ว

และนึกได้ว่า มีญาติคนหนึ่งอยู่ที่เขาฉกรรจ์ จะขออาศัยทำงานเพื่อหาเงินจะได้มีเงินใช้ในชีวิตประจำวัน และมีงานทำอาจมีเงินใช้หนี้คืนนายจ้างคนเก่าที่เบิกมาใช้ 2,000 บาท ตนเองอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีครอบครัวพ่อแม่เสียชีวิตหมดแล้ว อยู่ตัวคนเดียวก็อยู่ได้ ไม่อยากได้เงินบริจาคจากใคร ระหว่างทางมีคนจะให้อาศัยรถไปด้วยและจะช่วย ตนเกรงใจเขาบอกปั่นไปตามทาง ค่ำไหนนอนนั่น มีก็กิน ไม่มีก็อดเอาใครให้ข้าวให้น้ำก็เอา

หากใครสงสารจะให้ทำงานก็ทำเพื่อจะได้พอมีพอกินไปวันๆไม่เรียกร้องอะไรจากใครแค่มีกิน หรือมีงานทำไปวันๆก็พอใจแล้ว ตัวคนเดียวไม่มีภาระอะไร ไม่มีแม้แต่โทรศัพท์มือถือใช้