มีคนที่รักเราที่สุด รออยู่ที่สถานีปลายทางที่เรียกว่า"บ้าน" Special Series by BEM

อโตขึ้น เราอาจไม่ได้บอกรักแม่กันบ่อยเหมือนตอนเด็ก ๆ ความสัมพันธ์ของแม่กับลูกจึงไม่ได้อยู่ในคำพูดหวาน ๆ เสมอไป แต่อยู่ในเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นทุกวัน

บางครั้งความรักของแม่ก็เรียบง่ายแค่คำถามว่า “วันนี้กลับบ้านไหม” หรือการจำได้ว่าเราชอบกินอะไร ต่อให้เป็นเพียงเมนูง่าย ๆ อย่างกระดูกอ่อนต้มฟักกับไข่เจียว แต่ถ้ารู้ว่าลูกจะกลับบ้าน แม่ก็พร้อมเตรียมไว้ให้เสมอ

ยิ่งเราโตขึ้น มีงาน มีชีวิตของตัวเอง มีสถานที่มากมายให้ต้องเดินทางไป บ้านอาจกลายเป็นสถานที่ที่เราไม่ได้กลับบ่อยเหมือนเดิม แต่สิ่งหนึ่งที่แทบไม่เคยเปลี่ยน คือเมื่อเราบอกว่าจะกลับบ้าน จะมีใครบางคนรออยู่ พร้อมกับข้าวที่เราชอบ และคำถามธรรมดา ๆ ว่า “ถึงไหนแล้วลูก”

หลายครั้งเราก็ไม่เคยรู้เลยว่า กว่าจะเลี้ยงลูกคนหนึ่งให้เติบโตขึ้นมา แม่ต้องผ่านความเหนื่อยมากแค่ไหน ต้องตื่นกลางดึกกี่ครั้ง ต้องเป็นห่วงกี่เรื่อง หรือยอมเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเองไปมากเท่าไร เพราะในวันที่เราเป็นลูก เราเห็นเพียงว่า “แม่อยู่ตรงนั้นเสมอ”

จนวันหนึ่ง เมื่อเราเติบโตขึ้น เราอาจเริ่มเข้าใจความรักของแม่ในมุมที่ต่างออกไป เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงจำเรื่องเล็ก ๆ ของเราได้เสมอ ทำไมถึงเป็นห่วงทั้งที่เราโตแล้ว และทำไมไม่ว่าจะกลับบ้านช้าแค่ไหน แม่ก็ยังถามว่า “กินอะไรมาหรือยัง”

เพราะสำหรับแม่ ความรักอาจไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ แต่อยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ทำซ้ำมาตลอดทั้งชีวิต

เช่นเดียวกับทุกการเดินทางบนรถไฟฟ้า MRT ที่แต่ละคนมีจุดหมายแตกต่างกัน บางคนกำลังไปทำงาน บางคนกำลังไปพบใครสักคน และบางคน...กำลังเดินทางกลับบ้าน แต่ไม่ว่าเราจะเดินทางไปไกลแค่ไหน มีสถานีที่ต้องผ่านอีกกี่สถานี หรือเติบโตจนมีเส้นทางชีวิตเป็นของตัวเองมากเพียงใด ก็ยังมีปลายทางหนึ่งที่อบอุ่นเหมือนเดิม

เพราะบางครั้ง “บ้าน” ไม่ได้หมายถึงสถานที่
แต่หมายถึงใครบางคนที่ยังรอเราอยู่ตรงนั้นเสมอ

วันแม่นี้ BEM ขอเป็นส่วนหนึ่งของทุกการเดินทางกลับไปหาคนที่เรารัก เพราะไม่ว่าปลายทางของคุณจะอยู่ที่ไหน... ทุกการเดินทาง มีคนที่รัก รออยู่ปลายทางเสมอ