ต้นทุนของมนุษย์เงินเดือน ที่ต้องฝ่านน้ำท่วมออกไปทำงาน ต้องเสียอะไรบ้าง?

ฝนตกหนัก น้ำท่วมขัง ขนส่งสาธารณะบางส่วนใช้งานไม่ได้  คือสถานการณ์ที่มนุษย์ออฟฟิศในเมืองกรุงต้องเผชิญเป็นประจำ การก้าวขาออกจากบ้านไปตอกบัตรให้ทันในวันที่สภาพอากาศไม่เป็นใจ ต้องแลกมาด้วย 'ต้นทุนแฝง' (Hidden Costs) ที่สูงลิ่ว ซึ่งไม่ได้จำกัดอยู่แค่เรื่องเงิน แต่ยังสูบเอาเวลา สุขภาพ และสภาพจิตใจของคนทำงานไปจนแทบหมดเกลี้ยง

ต้นทุนการเงิน จ่ายแพง-รายจ่ายงอก

ในวันปกติค่าเดินทางก็ถือเป็นภาระหนักอยู่แล้ว แต่ในวันฝนตกหนักและต่อฝ่าน้ำท่วมออกไปทำงาน ต้นทุนส่วนนี้จะพุ่งสูงขึ้นแบบก้าวกระโดดจากสภาวะจำยอม

ค่าโดยสารทะลุเพดาน : เมื่อรถเมล์หรือขนส่งปกติขาดระยะ แอปพลิเคชันเรียกรถก็ต้องปรับราคาขึ้น 2-3 เท่าตัว 

ไอเทมฉุกเฉิน : รายจ่ายยิบย่อยที่เลี่ยงไม่ได้ระหว่างทาง เช่น ต้องแวะซื้อร่มคันใหม่ เสื้อกันฝน หรือรองเท้าแตะเปลี่ยนเดินลุยน้ำตามร้านสะดวกซื้อ

ค่าใช้จ่ายบานปลาย : ตั้งแต่เรื่องเล็กอย่างเสื้อผ้า รองเท้า หรืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทำงาน ไปจนถึงหายนะใหญ่อย่างการขับรถลุยน้ำจนเครื่องยนต์พัง ซึ่งค่าซ่อมอาจทะลุหลักหมื่นถึงหลักแสนบาท

ต้นทุนเวลา : ชั่วโมงชีวิต-เสียรายได้

เวลาคือต้นทุนที่มีค่าที่สุด แต่กลับถูกผลาญไปฟรีๆ บนท้องถนนที่กลายเป็นอัมพาต

เวลาคือต้นทุนที่มีค่าที่สุด แต่กลับถูกผลาญไปฟรีๆ บนท้องถนน การจราจรที่ติดขัดทำลายชั่วโมงชีวิตไป 2-4 ชั่วโมง ส่งผลให้เวลาพักผ่อนน้อยลง ส่งผลกระทบต่อร่างกาย

ที่เจ็บปวดกว่านั้นคือ หากติดอยู่กลางทางจนรู้ตัวว่าไปทำงานไม่ทันแน่ๆ หลายคนต้องเผชิญกับสถานการณ์ไฟลต์บังคับ ที่ต้องยอมควักโควตา 'ลาพักร้อน' หรือ 'ลากิจ' มาใช้ และสำหรับคนทำงานแบบรายวันหรือพาร์ทไทม์ การไปไม่ทันเวลาอาจหมายถึงการถูกหักเงิน และสูญเสียรายได้หล่อเลี้ยงชีวิตในวันนั้นไป

ต้นทุนสุขภาพ : ร่างกายที่ต้องรับจบ

การเดินทางในวันน้ำท่วมคือบททดสอบความแข็งแกร่งของร่างกายมนุษย์ออฟฟิศ เราต้องถลกขากางเกงเดินลุยน้ำขังสกปรก ที่เสี่ยงทั้งการเป็นโรคน้ำกัดเท้า โรคฉี่หนู และโรคผิวหนังจากสารเคมีที่ปนเปื้อนมากับน้ำท่วมขัง อีกทั้งภัยมืดใต้น้ำที่ต้องระวังเศษแก้ว ของมีคม สะดุดหลุมบ่อที่มองไม่เห็น ไปจนถึงอันตรายถึงชีวิตอย่างกระแสไฟฟ้ารั่วจากเสาไฟข้างทาง ยิ่งไปกว่านั้นหากเกิดอาการบาดเจ็บหรือป่วย หรือร่างกายทนไม่ไหว ต้นทุนค่ารักษาพยาบาลก็เป็นสิ่งที่เราต้องจ่ายเองอีกเช่นกัน

ต้นทุนจิตใจ : พลังงานหมดตั้งแต่ยังไม่เริ่มงาน

นี่คือต้นทุนที่มองไม่เห็น แต่บั่นทอนประสิทธิภาพการทำงานมากที่สุด ความเครียดของคนทำงานพุ่งสูงตั้งแต่เสียงนาฬิกาปลุกดัง ต้องลุ้นว่าจะเรียกรถได้ไหม กังวลว่าจะไปเข้างานสาย และยังต้องพะวงว่าน้ำจะท่วมเข้าบ้านตัวเองหรือไม่

ความกังวลทั้งหมดนี้ ทำให้เกิดภาวะสมองล้า พลังใจและพลังชีวิตถูกสูบไปกับการเดินทางจนหมดเกลี้ยง กลายเป็นว่าแบตเตอรี่ในตัวดับมอดตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มสแกนนิ้วเข้าทำงานด้วยซ้ำ แถมยังต้องนั่งเครียดล่วงหน้าว่า "ตอนเย็นจะกลับบ้านอย่างไร?"

จากวิกฤตน้ำท่วมที่ทำให้พนักงานบางส่วนต้องฝ่าน้ำออกไปทำงาน สิ่งที่มนุษย์ออฟฟิศต้องแบกรับในวันที่เมืองไม่เอื้อต่อการใช้ชีวิต การฝ่าน้ำไปทำงานจึงไม่ใช่แค่เรื่องของความพยายามส่วนบุคคล แต่อาจเป็นจุดสะท้อนที่องค์กรควรหันมาทบทวนมาตรการช่วยเหลือ เช่น การอนุญาตให้ Work From Home ในวันวิกฤต หรือมีความยืดหยุ่นเรื่องเวลาเข้างาน เพื่อรักษาทั้งคุณภาพชีวิตและเซฟต้นทุนเหล่านี้ให้กับฟันเฟืองสำคัญขององค์กร