เจอนี่ First Jobber เมื่อโลกของการทำงานสอนให้เรารู้ว่า…

ชีวิตหลังรั้วมหาวิทยาลัยของ First Jobber มักเริ่มต้นด้วยความรู้สึกคล้ายกัน ความรู้สึกที่ว่า ‘สิ่งที่เรียนมา’ กับ ‘โลกความเป็นจริง’ แทบจะเป็นคนละจักรวาลกัน

ตอนเรียน เรามีโจทย์ชัดเจน มีกำหนดส่ง มีเกณฑ์คะแนนที่บอกว่าทำอย่างไรถึงจะรอด แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ออฟฟิศจริง ๆ โลกกลับมอบโจทย์ที่ไม่สมบูรณ์ งานที่เปลี่ยนทิศทางกลางอากาศ งบประมาณที่จำกัด เวลาไม่เคยพอ และหลายครั้ง… แม้แต่หัวหน้าที่สั่งงานก็ยังตอบไม่ได้ด้วยซ้ำว่า ผลลัพธ์ที่แท้จริงคืออะไร

นี่คือสนามจริงที่คนรุ่นเราต้องเผชิญ และนี่คือเสียงสะท้อนจากรุ่นพี่ First Jobber ในวงสทนา HOPE CLUB ‘เจอนี่ First Jobber’ ที่จะพาเราไปสำรวจว่า เมื่อโลกไม่ได้หมุนตามตำรา เราจะปรับตัวและเติบโตอย่างไร

เลิกหาคำตอบ แล้วเริ่ม ‘ตั้งคำถาม’

ก้าวแรกของการข้ามผ่านขอบเขตนักศึกษามาเป็นคนทำงาน คือการสลัดสัญชาตญาณแบบ ‘เด็กหลังห้องที่รอโจทย์’ ออกไป

ในโลกจริง ปัญหาไม่ได้มาในรูปแบบตัวเลือก A, B, C หรือ D สิ่งที่ลูกค้าบอก สิ่งที่หัวหน้าต้องการและปัญหาที่แท้จริง อาจเป็นคนละเรื่องกันสิ้นเชิง สิ่งเดียวที่จะพารอดในสภาวะที่ไม่มีใครคอยป้อนงาน คือรากฐานที่เรียบง่ายที่สุด

ทักษะพาเรามาถึงจุดนี้ แต่มนุษย์สัมพันธ์จะพาไปต่อ

สกิลด้านเทคนิค (Hardskills) อาจพาเราผ่านประตูสัมภาษณ์งานเข้ามาได้ แต่เมื่อต้องลงสนามจริง เราจะพบว่างาน 90% ไม่ใช่งานเอกสาร แต่มันคือ ‘การทำงานกับคน’

การทำงานในองค์กรไม่ได้วัดกันที่ว่าใครเก่งกว่าใคร แต่วัดกันที่ใครสามารถสื่อสารให้คนอื่นเห็นภาพเดียวกัน ประนีประนอม และผลักดันงานไปข้างหน้าด้วยกันได้

ความฝัน เงินทุน และบทเรียนนอกตำรา

สำหรับ Gen Z ที่ไม่อยากจมอยู่กับระบบเดิม ๆ และมองหาเส้นทางของผู้ประกอบการ ความเป็นจริงมักสั่งสอนเราอย่างตรงไปตรงมาเสมอว่า ‘ความฝันอย่างเดียวไม่เคยพอ’

“ความเป็นผู้ประกอบการไม่ใช่สิ่งที่สอนกันได้ แม้มหาวิทยาลัยจะพยายามสอดแทรกสกิลธุรกิจมาให้บ้าง แต่มันไม่ช่วยอะไร ถ้าขาดเงินทุนและ Passion ที่จะลุยกับมัน”

• พงศ์พล ตั้งพิกุลทอง (Software Engineer, LINE MAN Wongnai)

ในวันที่ AI ครองเมือง อะไรคือคุณค่าที่แท้จริง?

ท่ามกลางกระแสความกลัวว่า AI จะเข้ามาแย่งงานคนรุ่นใหม่ โลกความเป็นจริงกลับสะท้อนมุมมองที่ต่างออกไป เทคโนโลยีอาจประมวลผลได้เร็วกว่า แต่จิตวิญญาณและความคิดสร้างสรรค์ยังคงเป็นของมนุษย์

สงครามในโลกทำงานจึงไม่ใช่การสู้กับ AI แต่เป็นการวิ่งแข่งกับศักยภาพของมนุษย์ด้วยกันเอง  

นิยามใหม่ของ Work-Life Balance

เราปลูกฝังให้ตามหา Work-Life Balance จนบางครั้งกลายเป็นการนับถอยหลังรอเวลาเลิกงาน แต่ในความเป็นจริง สมดุลชีวิตอาจไม่ได้หมายถึงจำนวนชั่วโมง แต่มันคือ ‘ความหมาย’ ของพลังงานที่เราจ่ายไป

ในวันที่โลกหมุนไว First Jobber ยังมีความหวังอยู่ไหม?

ท่ามกลางกระแส AI, ความไม่แน่นอนทางเศรษฐกิจ และการตามหา Work-Life Balance คำถามสำคัญที่ทิ้งไว้ในช่วงท้ายของเสวนาคือ “ในโลกการทำงานยุคนี้ เด็กจบใหม่ยังมีความหวังอยู่จริงหรือ?”

ซิกเว่ เบรกเก้ ประธานคณะผู้บริหารกลุ่ม บริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ได้เปรียบเทียบภาพบทบาทของรุ่นพี่หรือคนทำงานรุ่นก่อนว่า

“คนรุ่นก่อนไม่ได้มีหน้าที่เป็นผู้รู้ไปเสียทุกเรื่อง แต่เปรียบเสมือน ‘โค้ช’(Coach) ที่ไม่จำเป็นต้องวิ่งเร็วกว่านักกีฬา หรือลงไปเล่นเก่งกว่าทุกคนบนสนาม หน้าที่ของโค้ชคือการช่วยวางกลยุทธ์ ถ่ายทอดบทเรียนจากประสบการณ์ที่เคยผ่านร้อนผ่านหนาว และเปิดพื้นที่ให้คนรุ่นใหม่ได้แสดงศักยภาพของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่”

โลกการทำงานในอนาคตไม่ได้ต้องการให้คนรุ่นใหม่เป็นผู้กำหนดคำตอบทุกล็อค แต่ต้องการ ‘พื้นที่ตรงกลาง’ ที่ส่งต่อประสบการณ์ของคนรุ่นก่อน มาผสานเข้ากับพลังความคิดและทักษะใหม่ ๆ ของคนรุ่นหลัง เพื่อขับเคลื่อนองค์กรไปข้างหน้าด้วยกัน

คำว่า ‘ความหวัง’ ในบทสรุปนี้ ไม่ได้หมายถึงคำสัญญาว่าอนาคตจะราบรื่น งานจะมั่นคง หรือ AI จะเข้ามาสั่นคลอนชีวิต

แต่มันคือความเชื่อมั่นในศักยภาพของการปรับตัว เชื่อว่างานแรกไม่จำเป็นต้องเป็นงานสุดท้าย สิ่งที่เรียนมาไม่ได้จำกัดสิ่งที่เราจะเป็นไปตลอดชีวิต และต่อให้โลกข้างหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างไร เราทุกคนก็ยังคงมีสิทธิ์เรียนรู้ ปรับตัว และเลือกเส้นทางก้าวต่อไปใหม่ได้เสมอ