วง Bad Baboon นูเมทัล-Rap ตัวตนแสบๆ เพลงกวนทะลุกราฟ คะนอง สีจัดจ้าน!
สำหรับวงการดนตรีไทย แม้จะเต็มไปด้วยวงดนตรีหน้าใหม่เกิดขึ้นนับสิบนับร้อยวง แต่ท่ามกลางกระแสไหลเชี่ยวกรากของวงการเพลง มีวงดนตรีวงหนึ่งที่เลือกเดินบนเส้นทางดนตรี Nu-Metal อย่างไม่ลังเล พร้อมด้วยภาษาและวิธีการเขียนเพลงที่ ดิบ กวน และตรงไปตรงมา นั่นคือวง Bad Baboon (แบดบาบูน)
หากย้อนเข็มนาฬิกากลับไปในรอบ 10 ถึง 15 ปีที่ผ่านมา วงการเพลงร็อกเคยตกอยู่ในสภาวะซบเซาและสงบนิ่งอยู่พักใหญ่ คลื่นแห่งความร้อนแรงของดนตรีแมสถูกครอบครองด้วยป็อป ฮิปฮอป และซาวด์สังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ ตั้งแต่วงระดับโลกในต่างประเทศ ส่งอิทธิพลตรงมาถึงอุตสาหกรรมดนตรีในประเทศไทย คลื่นวิทยุและแพลตฟอร์มสตรีมมิงต่างถูกจับจองด้วยท่วงทำนองที่ละมุนละไมและจังหวะบีตสังเคราะห์ที่ติดหูง่าย
แต่แล้วเมื่อไม่นานมานี้ คลื่นความตื่นตัวใหม่ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ก่อนจะระเบิดออก ผู้คนยุคใหม่เริ่มหันกลับมาสนใจและโหยหาเสน่ห์ของเพลงร็อกจากหลากหลายยุคสมัยอย่างน่าอัศจรรย์ ส่วนหนึ่งได้รับแรงส่งอย่างน่าสนใจจากปรากฏการณ์ทางโซเชียลมีเดียและกระแสของศิลปินเยาวชนอย่าง 'เนเน่' (จากรายการ The Power Band และ AGT) ที่เข้ามาจุดไฟให้วัยรุ่นเจเนอเรชันใหม่เริ่มเปิดใจและสืบค้นกลับไปหาไลน์กีตาร์โซโลเดือดๆ เพอร์ฟอร์มานซ์อันหนักแน่น และเสียงแผดร้องอันทรงพลัง
และแน่นอนว่า เมื่อประตูของเพลงร็อกถูกเปิดออกอีกครั้ง อีกหนึ่งแนวดนตรีที่แตกแขนงมาจากสายร็อกอย่างเพลง 'เมทัล' (Metal) และ 'นูเมทัล' (Nu-Metal) ก็หวนกลับมาอยู่ใน 'แสงสว่าง' อีกครั้งหนึ่งด้วย
ย้อนกลับไปในช่วงปลายยุค 90s จนถึงต้นปี 2000 ดนตรี Nu-Metal คือแนวดนตรีที่ครอบงำวงการเพลงสายหนักอย่างเบ็ดเสร็จ เมื่อก้าวเข้าสู่สหัสวรรษใหม่ ชื่อของวงดนตรีระดับตำนานอย่าง Korn, Limp Bizkit, Deftones, Slipknot และ Linkin Park ต่างมีผลงานเข้าไปติดชาร์ต Top 10 เป็นว่าเล่น และกลายเป็นวงระดับเฮดไลเนอร์ในโชว์ระดับใหญ่ๆ มากมาย แม้เวลาจะล่วงเลยผ่านมากว่า 20 ปี แต่เสียงสะท้อนของแนวเพลงนี้ยังคงก้อง มีมวลรวมอยู่ในสายเลือดของวงรุ่นใหม่ระดับโลกอย่าง Bring Me The Horizon
สำหรับวงการดนตรีไทย แม้จะเต็มไปด้วยวงดนตรีหน้าใหม่เกิดขึ้นนับสิบนับร้อยวง แต่ท่ามกลางกระแสไหลเชี่ยวกรากของวงการเพลง มีวงดนตรีวงหนึ่งที่เลือกเดินบนเส้นทางดนตรี Nu-Metal อย่างไม่ลังเล พร้อมด้วยภาษาและวิธีการเขียนเพลงที่ ดิบ กวน และตรงไปตรงมา นั่นคือวง Bad Baboon (แบดบาบูน)
ในสายๆ ของวันหนึ่งในเดือนตุลาคม 2026 ทีมงาน SPRiNG มีโอกาสได้นั่งสบตากับชาวนูเมทัลพลังล้น 4 สมาชิกจากวง Bad Baboon:
กบ — Mr. Baboon (ณัฐพงษ์ ยิ้มมงคล) — ร้องนำ
เก้า — จิรายุ ละอองมณี — กีตาร์
บอม — วิชาวัฒน์ บุดดาบุญ — เบส
โดม — วีรยุทธ ห่อนาค — กลอง
ในวงสนทนาครั้งนี้ เราไม่ได้มากดดันพวกเขาด้วยคำถามเรื่องยอดวิว ตัวเลขอัลกอริทึม หรือสถิติที่ศิลปินยุคปัจจุบันมักถูกแบกรับด้วยความคาดหวัง หากแต่เราค่อยๆ นั่งคุยกับพวกเขาลึกเข้าไปถึงตัวตน ความฝัน ความหวัง กระบวนการทำเพลง และเหตุผลที่พวกรักและยังคงยืนยันจะเล่นเพลงร็อกซาวด์พลุ่งพล่าน สาดความหนักออกไปให้ถึงหูคนฟังด้วยหัวใจมนุษย์... ในวันที่เพลงร็อกเริ่มจะมีผู้คนอ้าแขนต้อนรับใหม่อีกครั้ง
4 สมาชิก กับจักรวาลขนานนอกห้องซ้อม
ก่อนที่เราจะไปพูดถึงเสียงกีตาร์ริฟฟ์หนักๆ และเสียงกลองกระทืบสแนร์ สิ่งที่น่าสนใจที่สุดของ Bad Baboon คือ "ชีวิตนอกห้องซ้อม" ของสมาชิกทั้งสี่คน ซึ่งมีความหลากหลายชนิดที่ยากจะเชื่อว่าพวกเขาสามารถรวมตัวกันเป็นวงดนตรี Nu-Metal ได้อย่างลงตัว
หากใครคิดว่ามือกีตาร์สายร็อกจะต้องนั่งซ้อมกีตาร์ในห้องมืดตลอดเวลา เก้า — จิรายุ ละอองมณี คือภาพสะท้อนของศิลปินที่บาลานซ์ชีวิตได้ดี เพราะนอกเหนือจากการเป็นมือกีตาร์ผู้หลงใหลในซาวด์ Nu-Metal ยุค 2000s และยังมีประสบการณ์กับวงระดับตำนานอย่าง Retrospect ในฐานะนักร้องนำ เก้ายังมีงานในวงการบันเทิง ทั้งงานแสดงละครและภาพยนตร์ (เช่น ภาพยนตร์เรื่อง SuckSeed ห่วยขั้นเทพ) โดยเขาวางระบบชีวิตไว้ชัดเจนว่า จะรับงานแสดงเพียงปีละ 1–2 เรื่อง เพื่อให้อยู่อาจในช่วงเวลาที่ไม่ชนกับคิวทัวร์คอนเสิร์ตของวง
ขณะที่ บอม — วิชาวัฒน์ บุดดาบุญ มือเบสผู้ร่วมวงมานานกว่า 6 ปี มีปูมหลังที่ชวนสงสัยในหลายๆคำถาม บอมเริ่มต้นเส้นทางดนตรีมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ผ่านการเล่นดนตรีพื้นบ้าน ดนตรีไทย วงโปงลาง พิณ และเพลงลูกทุ่ง แต่ในชีวิตจริง บอมคือนักธุรกิจที่มีหลายหมวก ทั้งโรงงาน OEM รับผลิตเครื่องสำอาง งานรับเหมาก่อสร้าง ร้านอาหารที่บางแสน แถมนอกเวลาทำธุรกิจ เขายังจริงจังกับการฝึกซ้อมกอล์ฟจนตั้งเป้าหมายว่าจะสอบเป็น "โปรกอล์ฟ" ให้ได้
"กอล์ฟมันเป็นกีฬาที่ฝืนธรรมชาติพอสมควร เรายืนหันหน้าตรง แต่ลูกต้องตีออกไปข้างๆ มันต้องจัดระเบียบร่างกายและวินัยสูงมาก ซ้อมจนกระจกที่บ้านแตกไป 4–5 รู แต่เป้าหมายคือผมจะเล่นจนสอบเป็นโปรให้ได้" — บอมบอกในจังหวะหนึ่งของการสนทนา
ทางด้าน โดม — วีรยุทธ ห่อนาค มือกลองจากจังหวัดราชบุรี เริ่มต้นจากการฟังเพลงร็อกไทยตามตลาดทั่วไป ก่อนจะขยับไปฟังป็อปพังก์อย่าง New Found Glory และ Paramore นอกเหนือจากหน้าที่ในวง โดมคือครูสอนดนตรีอิสระ (อดีตครูสถาบัน Yamaha) โดมเคยทำหน้าที่นำวงดนตรีนักเรียนต่างจังหวัดเข้าแข่งขันในรายการระดับประเทศอย่าง The Power Band ซึ่งเป็นเวทีแรกๆ ที่ทำให้เขาได้เห็นฝีมือของน้องเนเน่ตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน
ปิดท้ายด้วย กบ — ณัฐพงษ์ ยิ้มมงคล (KOB FLAT BOY) นักร้องนำผู้เข้ามาร่วมวงเป็นสมาชิกคนที่สี่ เติบโตมาจากครอบครัวนักดนตรีที่คุณพ่อเล่นเพลงยุค 60s–70s อย่าง Bee Gees และ Eagles ขณะที่คุณแม่ฟังเพลงลูกทุ่งของ ก๊อท จักรพันธ์ ก่อนที่เขาจะซึมซับดนตรีฮิปฮอป (50 Cent, Snoop Dogg) และสายหนักจากช่อง MTV และ Channel V ปัจจุบัน กบนอกจากการเป็นนักร้องนำ เขายังเป็น DJ เปิดแผ่นเกือบจะ 7 วันต่อสัปดาห์ เล่นร้านอาหารย่านทองหล่อ ห้าแยก และร้านฟังลำหมอลำแท้ๆ ที่มีดนตรีสดและยาดองขาย
ความหลากหลายทางปูมหลังชีวิตและรสนิยมดนตรีของทั้ง 4 คน ไม่ได้กลายเป็นอุปสรรค หากแต่กลายเป็น "วัตถุดิบหลากสีสัน" ที่ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันภายใต้ชื่อ Bad Baboon
จากจุดเริ่มต้น สู่ไลน์อัปที่ใช่: เมื่อ ‘แมนฯ ซิตี้ ได้ฮาลันด์’
เส้นทางก่อตั้งของ Bad Baboon ไม่ได้ราบรื่นแบบอัลตร้าสมูท จุดเริ่มต้นเกิดจาก เก้า ทำวงร่วมกับนักร้องคนเก่าในสไตล์เพลงคล้าย 21 Pilots ก่อนที่นักร้องคนเก่าจะโทรศัพท์ชวน โดม มาช่วยอัดกลอง และปล่อยเพลงแรกที่มีชื่อสุดกวนอย่าง "Yes แม่" เมื่อ 8-9 ปีก่อน
อย่างไรก็ตาม หลังจากปล่อยเพลงแรก มือซินธิไซเซอร์ของวงก็ขอลาออก ทำให้วงเหลือสมาชิกเพียง 3 คน แม้จะเป็นเด็กรุ่นใหม่วัย 20 ต้นๆ ที่เพิ่งเรียนจบ และเริ่มมีงานจ้างเล่นอย่างงาน ศรีสะเกษ เฟสติวัล แต่ปัญหาใหญ่ของวง 3 คนในตอนนั้นคือ "ความรู้เรื่องเทคโนโลยีซาวด์"
"ตอนนั้นรู้แหละว่าโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่า Data ที่วงดนตรีเขาใช้กันทั้งประเทศ... แต่พวกกูทำไม่เป็น! (หัวเราะทั้งวง) ตอนอัดเพลงแรก พวกเรายกคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะไปที่สตูฯ กันเลย สุดท้ายเลยคุยกันว่า ต้องหามือเบสจริงๆ มาเล่นเข้าวงแล้วล่ะ" — เก้า ย้อนความหลังพร้อมเสียงหัวเราะ
นั่นคือจุดที่ บอม เข้ามาเติมเต็มตำแหน่งมือเบส และเล่นร่วมกันมานานกว่า 6 ปี จนกระทั่งเมื่อ 3 ปีก่อน วงได้ก้าวสู่จุดเปลี่ยนสำคัญเมื่อได้ กบ (KOB FLAT BOY) เข้ามารับหน้าที่นักร้องนำ
โดม เเปรียบเทียบแบบให้เห็นภาพชัดๆ นาทีที่ได้กบเข้ามาร่วมวงไว้อย่างเห็นภาพว่า:
"ย้อนกลับไป วันที่เจอพี่กบครั้งแรก พวกเรารู้สึกเหมือนแมนฯ ซิตี้ ได้ เออร์ลิง ฮาลันด์ เข้ามาร่วมทีม! เรา 3 คนเล่นดนตรีกันตึงๆ มาตลอด แต่พอพี่กบเข้ามา จังหวะและเพอร์ฟอร์มานซ์ของวงมันบิ้วด์อารมณ์คนดูขึ้นมาได้ทั้งหมด จากที่เราเล่นสนุกไปวันๆ ความคาดหวังในใจมันขยับสูงขึ้นทันทีว่า เราจะพาวงนี้ไปได้ไกลขึ้นอีกเยอะ"
ไลน์อัปปัจจุบันจึงตกผลึกออกมาเป็นผลงานซิงเกิลอย่าง "ผู้ชายป้ายเหลือง" และกำลังซุ่มทำผลงานเพลงออกมาอยู่เรื่อยๆ ในช่วง 2-3 ปีหลังมานี้
[ ศิลปะของการ ‘ตบความคิดให้เข้าที่’ ในสไตล์ Bad Baboon ]
เมื่อถามถึงกระบวนการเขียนเพลงและการทำงานในห้องซ้อม กบ ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่าขึ้นอยู่กับ "โชคชะตาและนัดหมาย" เพราะทุกคนต่างมีภารกิจส่วนตัว แต่เมื่อไหร่ที่ถูกค่ายตามเพลง สมาชิกทุกคนจะมารวมตัวกัน 2–3 วันเพื่อระดมไอเดีย
ในยุคแรก วงเน้นการแจมดนตรีสดจากริฟฟ์กีตาร์ของเก้า แต่เมื่อกบเข้ามา วิธีการทำงานได้ขยับขยายไปสู่อีกรูปแบบหนึ่ง — ทุกคนนำไอเดียดนตรีของตัวเองมา "โยนใส่ถังรวม" แล้วปั่นเข้าด้วยกัน โดยมีกบเข้ามาช่วยเกาเนื้อร้อง เติมมิติการร้อง และจัดระเบียบโครงสร้างเพลง
แต่สิ่งที่ทำให้ Bad Baboon แตกต่างจากวงดนตรี Nu-Metal ทั่วไป คือการยอมรับความคิดเห็นจากโปรดิวเซอร์รุ่นพี่ในวงการ
"พวกเราฟุ้งไอเดียใส่กันได้เต็มที่ แต่โชคดีที่พวกเราได้รุ่นพี่ในวงการมาช่วย 'ตัดขอบ' ให้ อย่างพี่โอ๊ค Big Ass, พี่แป๊บ Sweet Mullet, พี่ออฟ The Ginkz, พี่โอบิ, พี่พระแพง และพี่โน้ต มือกลองระดับปรมาจารย์ (ตีให้แหลม 25 Hours) พี่ๆ เขาคอยฟังไอเดียที่พวกเราสาดใส่กัน แล้วช่วยบอกว่า เท่าไหนถึงจะพอดีและลงตัวที่สุด" — โดม เล่าถึงกระบวนการคราฟต์เพลง
แม้จะสังกัดค่าย Vom Records ซึ่งเป็นค่ายเพลงสายหนักที่เต็มไปด้วยวงเมทัลระดับดาร์ก แต่ Bad Baboon กลับมองว่าวงของพวกเขาคือ "ส่วนที่ซอฟต์และสดใสที่สุดในค่าย"
"พวกเราไม่ได้ซีเรียสว่าจะต้องทำเพลงดาร์กหรือเข้มขรึมตลอดเวลา แบดบาบูน มันเหมือนคนธรรมดาคนหนึ่งที่มีหลายสีหลายอารมณ์ วันไหนอยากทำเพลงซอฟต์ลง หรือใส่ความกวนตีนเข้าไป เราก็ทำ เพราะในชีวิตจริงพวกเราไม่ได้ฟังแค่เมทัล เราฟังเพลงหลากหลายมาก" — บอม เสริมถึงตัวตนของวง
AI, จิตวิญญาณมนุษย์ และการไม่ยอมหยุดคิด
ในยุคปัจจุบันที่เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) สามารถเจนเนอเรตดนตรีและเนื้อเพลงได้ภายในไม่กี่วินาที คำถามสำคัญที่ศิลปินยุคนี้ต้องเผชิญคือ "จุดยืนต่อ AI ในงานดนตรี"
กบ ในฐานะนักร้องนำและคนเขียนเนื้อเพลง ให้ความคิดที่น่าสนใจและลึกซึ้งผ่านมุมมองเทคโนโลยีที่มีผลต่อปัจจุบัน:
"ผมมองว่าเรื่อง AI ก็คงเหมือนทุกยุคสมัยที่ผ่านมา ตั้งแต่ยุคอัดแผ่นไวนิล เปลี่ยนมาเป็นเทปตลับ คนก็บอกว่าสะดวกเกินไป ขาดจิตวิญญาณ พอจากเทปมาเป็นซีดี ก็บอกว่าขาดความพิถีพิถัน พอมาเป็นดิจิทัล ซอฟต์แวร์ หรือมิวสิกโปรแกรม ก็โดนตั้งคำถามเหมือนกัน... สรุปแล้ว AI มันก็เป็นแค่ 'เครื่องมือ' ชิ้นหนึ่ง"
อย่างไรก็ตาม กบ บอกถึงคำเตือนถึงอันตรายของการพึ่งพา AI มากเกินไป ซึ่งอาจส่งผลเสียร้ายแรงต่อมนุษย์ผู้สร้างสรรค์เอง
"แต่สิ่งสำคัญคือ อย่างน้อยขอให้งานมันผ่านกระบวนการคิดของเรา เพราะถ้ามีเครื่องมือที่ดีมาก แต่เราใช้มันโดยไม่คิดเลย ผลงานนั้นจะไม่มีความเป็นตัวเราอยู่เลย และที่น่ากลัวที่สุดคือ มันจะลดทอนกระบวนการคิดและการสร้างสรรค์ของเราลง คนที่รับผลร้ายที่สุดก็คือตัวคนทำงานเอง งานที่ดีมันต้องผ่านการคิด การทำผิดพลาด และการเรียนรู้ จนตกผลึกเป็นอะไรบางอย่าง" — กบ ย้ำเน้น
ในขณะที่ เก้า มือกีตาร์ เสริมด้วยมุมมองที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในศักยภาพของมนุษย์:
"เวลาผมเขียนเพลง ผมก็ยังรู้สึกว่าผมเขียนได้ดีกว่า AI ผมเลยไม่ได้กังวลอะไร แต่ถ้าวันไหน AI มันเขียนเพลงได้ดีกว่าผมขึ้นมา วันนั้นผมคงต้องกลับมานั่งคิดแล้วว่า ทำอย่างไรกูถึงจะพัฒนาตัวเองไปเอาชนะมันได้ การมีเทคโนโลยีใหม่ๆ มันช่วยยกระดับมาตรฐานตัวเราเองต่างหาก"
ความสุขบนเวที คอนเทนต์ยุคใหม่ และความฝันที่อยาก ‘ทัวร์จนคิดถึงบ้าน’ โว้ยยยย
ด้วยเฉลี่ยงานแสดงสดประมาณ 10 งานต่อปี Bad Baboon ถือเป็นวงดนตรีที่ผ่านเวทีการแสดงมาหลากหลายรูปแบบอย่างคาดไม่ถึง ตั้งแต่งานมิวสิกเฟสติวัลสายหนักอย่าง Rock Alarm, งานแคมปัสในมหาวิทยาลัย ไปจนถึงงานแสดงในมิวเซียมสำหรับเด็กและเยาวชน
กบ เล่าถึงความท้าทายเวลาต้องไปเล่นเพลงที่มีเนื้อหากวนและมีคำหยาบต่อหน้าเด็กๆ ว่า:
"พอไปเล่นงานเด็กในมิวเซียม ผมก็บอกออกไมค์เลยว่า เพลงพวกพี่มีคำหยาบนิดนึงนะครับ แต่พวกพี่จะพยายามเซฟให้มากที่สุด ใช้วิจารณญาณเอาเองนะครับ (หัวเราะ) แต่สุดท้ายเด็กๆ ก็แฮปปี้และสนุกไปกับเรา ทัศนคติของผมเวลาขึ้นเวทีคือ ความสนุกเป็นหน้าที่ของคุณ จัดการตัวเอง เพราะพวกเราบนเวทีสนุกของเราอยู่แล้ว ถ้าคุณอยากสนุก คุณก็แค่พาตัวเองมาร่วมสนุกกับเรา"
และเมื่อถามถึงความคาดหวังสูงสุดในการทำวงในปัจจุบัน ทั้งสี่คนไม่ได้มองหาเพียงแค่ยอดวิวในยูทูบ แต่มองไปถึง "การเดินทางแสดงสด" ที่จริงจัง
"เป้าหมายตอนนี้คือ อยากทัวร์คอนเสิร์ตจนคุยกันในวงว่า 'เฮ้ย อยากกลับบ้านแล้วว่ะ' อยากทัวร์จนรู้สึก Homesick คิดถึงบ้าน เพราะทุกวันนี้ไม่ได้ทัวร์เลย นอนหมอนแตกอยู่บ้าน (หัวเราะ) พวกเราไม่ได้ทำวงเล่นๆ เอาสนุกอย่างเดียวแล้ว แต่อยากผลักดันงานชุดนี้ไปให้สุด ไปให้ถึงจุดที่มีทัวร์เล่นไม่ได้พักผ่อน" — กบ และ บอม กล่าวร่วมกัน
ขณะเดียวกัน เก้า ได้อธิบายถึงการปรับวิธีคิดในการทำเพลงเพื่อให้ขยายไปสู่กลุ่มคนฟังที่กว้างขึ้น:
"อัลบั้มชุดแรก พวกเราทำแบบไม่คิดอะไรเลย กูอยากเล่นแบบนี้ ใครอยากทำอะไรก็ทำ ออกมาเป็นก้อนงานที่เราภูมิใจ แต่พอโตขึ้น เราแค่รู้สึกว่า ถ้าเราคิดเผื่ออีกนิด เพื่อให้เพลงของเราเปิดพื้นที่ให้คนฟังกลุ่มใหญ่ขึ้นเข้ามาร่วม Enjoy กับเราได้ มันก็ดีกับทุกฝ่าย เวลาเราทำอะไรออกไปแล้วมีคนเห็นคุณค่า ศิลปินมันก็มีกำลังใจในการกลับมาทำงานต่อ"
ความรับผิดชอบของคนรุ่นใหม่ และความหมายที่แท้จริงของความหวัง
กลับมาที่ประเด็นกระแสเพลงร็อกที่กำลังฟื้นตัว และการถูกพูดถึงของศิลปินรุ่นใหม่อย่าง 'เนเน่' ที่หลายคนพยายามยกให้เป็น "หัวหอกผู้จุดประกายความหวังให้วงการร็อกไทย"
เก้า ในฐานะมือกีตาร์ของวง ได้ให้มุมมองที่ลึกซึ้งและสะท้อนถึงจิตวิญญาณแห่งความเป็นศิลปินที่แท้จริง:
"เรื่องของน้องเนเน่เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจมาก แต่ในมุมมองของผม ผมไม่รู้สึกว่าน้องต้องมานั่งแบกรับความรู้สึกว่า เขาคือความหวังของดนตรีร็อก ไม่ต้องมาแบกอะไรทั้งนั้น วันหนึ่งถ้าน้องไม่ได้อยากเล่นร็อก แต่อยากเล่นอะคูสติกธรรมดา น้องก็ทำได้ เพราะน้องเป็นศิลปินที่เก่ง การจะให้เด็กอายุ 16 มานั่งแบกความหวังของคนทั้งวงการมันไม่ใช่"
เก้า ชี้ให้เห็นว่า ความหวังของวงการดนตรีร็อกไม่ได้ขึ้นอยู่กับใครคนใดคนหนึ่ง แต่ขึ้นอยู่กับ "ความรับผิดชอบร่วมกัน" ของทุกคนใน ecosystem
"คนในวงการร็อกทุกคน ถ้าอยากเห็นวงการเติบโต ศิลปินก็แค่มุ่งมั่นทำผลงานให้ดีที่สุด ออกมาโดยไม่ดูถูกคนฟัง ส่วนคนฟังก็ช่วยกันสนับสนุนศิลปินอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แค่นั้นเอง วงการมันก็เติบโตได้ด้วยตัวมันเอง"
และเมื่อบทสนทนาเดินทางมาถึงคำถามสุดท้ายเกี่ยวกับ "ความหมายของความหวัง (Hope)" ในชีวิตของชาว Nu-Metal กลุ่มนี้ เก้า ได้ฝากข้อคิดที่น่าสนใจ
"ความหวังมันไม่มีใครมาการันตีอะไรได้หรอกครับ แต่ผมรู้สึกว่า มันเป็นเหตุผลที่ดีมากในการที่เราจะตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตในทุกๆ วัน... สำหรับตัวผมเอง ถ้าหลายๆ ครั้งในชีวิตผมไม่มีเสียงดนตรี ผมก็คงผ่านเรื่องแย่ๆ ในชีวิตมาไม่ได้เหมือนกัน เพลงของรุ่นพี่หรือศิลปินต่างประเทศเคยดังขึ้นมาในวันที่เราแย่ แล้วมันช่วยให้เรามีกำลังใจตื่นขึ้นมาสู้ต่อ วันนี้พวกผมก็แค่หวังว่า เพลงของ Bad Baboon จะสามารถทำหน้าที่สร้างกำลังใจและความหวังให้กับใครสักคนที่กำลังเผชิญช่วงเวลาแย่ๆ ได้เหมือนกัน"
ยืนยันที่จะเป็นตัวเองต่อไป
Bad Baboon ในวันนี้ อาจไม่ได้เป็นวงดนตรีที่พยายามเอาอกเอาใจอัลกอริทึม ไม่ได้เป็นวงที่แต่งตัวขรึมดาร์กเพื่อสร้างภาพจำ และไม่ได้เป็นวงที่โหยหาคำสรรเสริญว่าพวกตนคือผู้กอบกู้วงการร็อก
พวกเขาคือกลุ่มคนธรรมดา 4 ชีวิต ที่มีหมวกหลายใบในโลกความเป็นจริง — เป็นทั้งครู เป็นเจ้าของโรงงาน เป็นดีเจเปิดแผ่น เป็นนักแสดง และเป็นคนตีกอล์ฟที่กำลังมุ่งหน้าสู่ความเป็นนักกอล์ฟ อาชีพ — แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขาก้าวขึ้นสู่เวทีและสะพายเครื่องดนตรี พวกเขาคือ Bad Baboon วงดนตรี Nu-Metal ที่ยืนยันจะเล่นเพลงซาวด์ดิบกวน สาดพลังงานแห่งความเป็นมนุษย์ออกไปตรงๆ โดยไม่เสแสร้ง
ในยุคสมัยที่ทุกอย่างหมุนไวและถูกประเมินค่าด้วยตัวเลขสถิติ การได้เห็นวงดนตรีวงหนึ่งยืนหยัดที่จะ "เป็นตัวเองต่อไป" พร้อมกับทำผลงานด้วยความรักและหัวใจที่เคารพคนฟัง... นั่นอาจเป็นเสียงเพลงร็อกที่ไพเราะและมีความหมายที่สุดในเวลานี้
"เพราะความหวัง ไม่ใช่สิ่งที่ต้องรอให้ใครมาการันตี แต่คือเหตุผลที่ทำให้เราตื่นขึ้นมาแผดเสียงในแบบของเราเองในทุกๆ เช้า"
ข่าวที่เกี่ยวข้อง